Achter de schermen: Met Porsche in Daytona

Zoals altijd was de Rolex 24 At Daytona de eerste grote internationale lange-afstandsrace van het nieuwe kalenderjaar. Het evenement in Florida leverde Porsche de derde overwinning op rij en de 21e in totaal op. Het was een race van superlatieven, met een recordaantal bezoekers, een recordaantal Nederlandse deelnemers, maar ook de langste neutralisatie in de historie van het evenement. Dankzij Porsche AG was ook Vierenzestig.nl ter plekke en deed uitvoerig verslag vanuit Florida. Als afsluiting van de berichtgeving hier nog onze reportage achter de schermen.

In eerste instantie zag het ernaar uit, dat ik er dit jaar in Daytona niet bij kon zijn, want ook bij Porsche moet er bespaard worden en ik stond – begrijpelijk – niet bovenaan op de lijst. Nadat een collega moest afzeggen, kwam er twee weken voorafgaand aan het evenement alsnog een plek vrij en ik was zeer blij en dankbaar dat ik toch nog naar Florida kon afreizen. De 24-uursrace van Daytona is altijd al een fijn evenement om ter plekke te verslaan en de editie van dit jaar was vanuit Nederlands perspectief helemaal bijzonder, want nog niet eerder in de lange historie van de race stonden er zoveel Nederlandse rijders aan de start: negen in getal, plus nog twee in het voorprogramma. Natuurlijk word ik ook enthousiast van goede prestaties van coureurs uit andere landen, maar deze grote inbreng maakte het toch wel extra interessant.

De reis verliep vanuit mijn Duitse woonplaats via Düsseldorf als vertrekpunt, voor mij het dichtstbijzijnde grote vliegveld (Weeze, dat zo ongeveer in de achtertuin ligt – maar die achtertuin gelukkig niet in de aanvliegroute – tellen we even niet mee). Omdat ik al om half zeven in de ochtend zou vliegen, was Porsche zo vriendelijk mij een nacht in het Ibis-hotel bij de luchthaven te spenderen, zodat niet nóg eerder hoefde op te staan. De kinderen waren de avond ervoor al naar de respectievelijke gastgezinnen gebracht (de zegeningen van een bestaan als één-oudergezin, maar gelukkig zijn er hulpvaardige mensen in kerk en buurt), waarna ik doorreed naar Düsseldorf en daar toch nog een uur of zes goed kon slapen tot om vier uur de wekker ging. De koffie in de lounge was zeer welkom.

 Het eerste deel van de reis, van Düsseldorf naar Madrid, verliep prima. Gepland was een overstaptijd van tweeënhalf uur voor de volgende vlucht naar Orlando, wat prima was geweest, maar dat er voor de Orlando-vlucht als enige geen vertrekgate op de schermen verscheen, zorgde al voor wat vraagtekens. De vlucht bleek inderdaad flink vertraagd, maar gelukkig konden we de tijd goed besteden in de Iberia-lounge door ook daar nog het nodige werk te doen, waaronder het schrijven van het verhaal over de Porsche-historie in Daytona voor deze website. Een paar Spaanse lekkernijen (olijven, ham, chorizo en kaas) tegen het middaguur smaakten ook erg goed. Met drieënhalf uur vertraging vertrokken we uiteindelijk alsnog, blij dat we geen aansluitende vlucht in de VS meer hoefden te halen. Onderweg nog veel geschreven, een stukje van de (al bekende) F1-film met Brad Pitt gekeken, waarvan het eerste gedeelte zich immers afspeelt bij de 24 Uur van Daytona, met een Porsche bovendien, en gelezen. Op vluchten naar Amerika probeer ik doorgaans om niet te slapen, teneinde daar ter plekke direct in het ritme te zitten.

Iets na 19.00 uur plaatselijke tijd landden we in Orlando, flink later dan het oorspronkelijk geplande tijdstip van 15.30 uur. Het voordeel was dat ik niet meer door het spitsuur om Orlando heen moest, maar het nadeel was dat ik daarmee ook pas tegen half tien in het hotel in Daytona arriveerde. Plannen om nog het ‘Fan Festival’ aan het begin van de avond te bezoeken verdwenen daarmee in de prullenbak. De vreugde over het zien van het opschrift ‘Welcome in Daytona Beach’ boven de weg ter hoogte van de Speedway was groot! Na aankomst in het hotel volgde nog één ijskoud landingsbiertje aan de bar en vervolgens lokte het bed. Tenslotte was ik al 25 uur op. Porsche had het hotel Daytona Grande aan het strand als onderkomen uitgekozen, waar heel wat teams, rijders en andere betrokkenen bij de race waren ondergebracht. Wakker worden met zicht op de oceaan en met het geruis van de golven als achtergrondgeluid is erg prettig, zeker als ook de zon nog eens schijnt. Gelukkig had Nicole, die voor Porsche altijd bijzonder efficiënt alle reizen rondom races organiseert, van tevoren al parkeer- en perskaart opgehaald en klaar laten leggen bij de receptie van het hotel, dus ik kon direct naar het circuit.

 Daar wachtte een dag met training in de ochtend en kwalificatie in de middag, waarin de posities in de startopstelling voor de race werden bepaald. Er waren ook tal van interviews, waaronder met de beide Nederlandse Porsche-coureurs Tijmen van der Helm en Morris Schuring, dat onder de titel ‘Double Dutch’ op deze site werd gepubliceerd (https://www.vierenzestig.nl/double-dutch-tijmen-van-der-helm-en-morris-schuring-met-porsche-in-daytona/). Porsche-fotograaf Jürgen Tap, die samen met zijn Amerikaanse collega Jordan Lenssen ook deze website gedurende de hele week van prachtig beeld voorzag, maakte ook bij dit interview de passende foto’s. Aan het eind van de middag was er de traditionele receptie van racesponsor Rolex voor de geaccrediteerde media. Altijd een prettige bijeenkomst met uitstekende champagne en andere wijn, heerlijke hapjes en een fraaie cap als relatiegeschenk. 

 Na de avondtraining reed ik terug naar het hotel, maar maakte nog een toeristische omweg via het strand (het beroemdste strand ter wereld, volgens de mensen in Daytona, in Amerikaanse bescheidenheid), en het Streamline Hotel. Enigszins vergane glorie, het rook er erg naar wiet en boven op het dakterras zaten wat mensen en probeerde iemand die volgens het affiche optrad als comedian het publiek te vermaken. Maar het is wel een hotel met racehistorie, want hier vond in december 1947 de bijeenkomst plaats onder leiding van Bill France, die in Daytona een tankstation uitbaatte en races met verbeterde productieauto’s (stock cars) op het harde zandstrand van Daytona promootte. Met deze bijeenkomst werd de basis gelegd voor NASCAR, de National Association for Stock Car Auto Racing, die tot op de dag van vandaag bestaat en de in de VS, met name in het zuiden, nog steeds enorm populaire stock-car-races organiseert. Ook IMSA, de organisatie van het Noord-Amerikaanse sportwagenkampioenschap en tal van lagere klassen, valt onder NASCAR.

Op vrijdagochtend was ik al vroeg wakker en was daarmee getuige van een prachtige zonsopkomst. Het programma op het circuit begon niet zo vroeg, dus er was nog genoeg tijd voor wat andere activiteiten, samen met Florian Urbitsch, een Duitse vriend die ook in Daytona was. Florian, in het dagelijks leven directeur van het Duitse Nationale Automuseum, is verwoed verzamelaar van modelauto’s en dat was dus ook het doel van onze eerste missie: een bezoek aan de “Flea and Farmers Market”, die in Daytona wekelijks op vrijdag, zaterdag en zondag plaatsvindt op een enorm terrein met meerdere hallen op een paar kilometer van het circuit. Er wordt werkelijk van alles verkocht, van vers groente en fruit via allerlei cowboy-artikelen, meubels en wapens tot aan modelauto’s en autosport-memorabilia. Voor die laatste twee categorieën bezochten we een tweetal winkeltjes, de ene met een enorm aanbod aan modelauto’s in de populaire drie-inch-schaal als Hot Wheels, Matchbox en Mini-GT en de andere met veel NASCAR-auto’s, doorgaans in 1:24, al troffen we er ook twee miniaturen van de Porsche 917 in Martini-kleuren, waaronder de versie met startnummer 22 zoals de winnende auto van Gijs van Lennep/Helmut Marko in Le Mans 1971. Ook stickers, posters, handtekeningkaarten, raceprogramma’s en nog veel meer werden aangeboden. Ik kon de verleiding goed weerstaan. Het volgende doel was Barnes & Noble, het lokale filiaal van de grote boekhandelsketen. Vroeger bevond die winkel zich tegenover de speedway, sinds een paar jaar in een groot nieuwbouwgebied een paar kilometer verder. Een enorme keuze aan boeken en ook lekker veel auto- en autosporttijdschriften. Daar kocht ik wel het een en ander, waaronder een NASCAR-boek en een exemplaar van het geweldige Amerikaanse magazine Automobilia, dat inderdaad gewijd is aan het verzamelen van auto-gerelateerde zaken.

 Na deze excursie was het weer tijd voor het circuit voor de derde en afsluitende vrije training, gevolgd door de vier-uursrace van de IMSA Michelin Pilot Challenge, de tweede divisie in de Amerikaanse sportwagens met GT4’s en TCR-toerwagens. Tijdens die race vond ook de grote handtekeningsessie met alle deelnemers aan de 24-uursrace plaats, wat een goede gelegenheid was om even bij te praten met coureurs die ik nog niet eerder had gezien. Aansluitend aan de handtekeningsessie had ik zoals ieder jaar een groepsfoto gepland met alle negen de Nederlandse rijders voor mijn publicaties Autosport.nl en Start’84. Via de WhatsApp-groep die ik met al die coureurs onderhoud, had ik het meerdere malen aangekondigd en de meesten had ik er tijdens de handtekeningsessie ook nog een keer aan herinnerd, maar toch ontbraken er twee op het afgesproken tijdstip. De ene was het vergeten en bij de andere liep de handtekeningsessie te lang uit. Nou ja, dan maar een foto met zeven van de negen rijders, het was niet anders. Aansluitend waren er weer interviewsessies met meerdere rijders, waaronder de voltallige Porsche-delegatie. Daarbij maakte ik onder andere de video-interviews met Laurens Vanthoor en Tijmen van der Helm voor deze website.

De avond bracht ik door bij een groep Amerikaanse vrienden die al jarenlang vaste bezoekers in Daytona en bij diverse andere races zijn. Een aantal van hen heeft een restaurant-achtergrond, dus onnodig te zeggen dat er ook op het kampeerterrein van het circuit voortreffelijk gekookt wordt. Het werd een bijzonder genoeglijke avond met heerlijk eten en fijne gesprekken. Autosport verbindt mensen over alle grenzen heen. Onderweg naar hun plek op het circuitterrein aan de buitenkant van Turn 1 spotte ik ook nog de nodige interessante auto’s. Absoluut hoogtepunt natuurlijk de 356 vol patina, die ieder jaar in Daytona te vinden is, omringd door de nodige Volkswagenbusjes. Ook een Ford Lotus Cortina, een Porsche 911 Turbo en een Ferrari 308 waren leuk.

Zaterdag was racedag, dus ik was alweer vroeg op het circuit voor de IMSA Classic-race met historische auto’s die ooit aan de start van de 24-uursrace in Daytona stonden, ditmaal uit de periode 1990-2010. Natuurlijk heel wat Porsches uit meerdere 911-generaties, maar ook ander moois als een echte Ferrari 333SP, meerdere Riley & Scott-prototoypes en een ex-fabrieks-Dodge Viper. Er deed ook een Nederlander mee, Theo Ruijgh, die we al eens eerder op deze website voorstelden (https://www.vierenzestig.nl/nederlander-theo-ruijgh-houdt-racehistorie-legendarisch-amerikaans-porsche-team-levend/). Die schakelde echter mis en haalde daardoor de finish niet. Prettig wel om te zien dat het historisch racen onder de vlag van IMSA steeds populairder wordt.

Na een interview met IMSA-president John Doonan, met wie het altijd zeer prettig spreken is, was het tijd voor de rijdersintroducties voorafgaand aan de race. Een voor een werden de 60 deelnemende auto’s naar hun posities op de grid geduwd, terwijl de betreffende rijders op het podium met naam en toenaam gepresenteerd en in sommige gevallen kort geïnterviewd werden. Een mooie show met vlaggen van alle betrokken rijders rondom de auto’s en ook de Porsche 963 RSP, de straatversie van de Porsche-raceauto, speciaal gebouwd voor Roger Penske, werd zo gepresenteerd. Het was een enorme drukte op de startopstelling, waar bij IMSA-races alle bezoekers vrij toegang hebben. Het verliep als altijd zeer gedisciplineerd, er werd geen wanklank gehoord en binnen korte tijd was het circuit ook weer vrij voor de start van de race.

 Ik was ook via de steile banking en het enorme tribunecomplex naar de overkant van de baan gegaan, waar ik de laatste aanloop naar de race en de start wilde volgen vanaf het balkon van de Porsche-hospitality. Die hospitality, officieel aangeduid als ‘Porsche Racehaus’, bevond zich evenals in voorgaande jaren op de eerste ring van zogeheten ‘suites’ in het gebouw van de hoofdtribune. Naast meerdere ‘suites’ behoorden ook een gereserveerd tribunegedeelte en een riant terras tot de accommodatie. In een van de ruimten was een enorm beeldscherm voor de uitzending van de race en een iets kleiner scherm voor de tijdwaarneming aangebracht. Vanuit de comfortabele lounge-stoelen was het raceverloop zo perfect te volgen. In een andere ruimte bevonden zich een koffiebar en meerdere zitgelegenheden, de volgende ruimte was de plek waar aan weerszijden op meerdere momenten van de dag identieke buffetten werden opgebouwd voor versterking van de inwendige mens en in de laatste ruimte was naast een bar ook een goed gevulde merchandise-shop te vinden. Hier konden bezoekers ook een Porsche-cap van hun initialen en een of meerdere gestikte patches laten voorzien. Ook aan posters als leuke souvenirs van het evenement was gedacht.

 De ceremonie voorafgaand aan de start van de race was als altijd indrukwekkend. Nadat alle bezoekers de startopstelling hadden verlaten, waren er alleen nog de auto’s en de bijbehorende teams, strak opgesteld in slagorde. Kinderen van een schoolklas zeiden de eed van trouw aan de Amerikaanse vlag op, een voorganger bad om de zegen van boven en bescherming voor de rijders en teams, een zangeres vertolkte het Amerikaanse volkslied en op de seconde nauwkeurig vlogen bij de laatste maten van de “Star-spangled banner” twee straaljagers over het circuit. Natuurlijk, we hadden vorig jaar ook een schitterende show van de Koninklijke Luchtmacht met straaljagers boven Zandvoort voor de Nederlandse Formule 1-Grand Prix, maar in Amerika doen ze het nog allemaal net even indrukwekkender. Golfster Lexi Thompson sprak het commando “Drivers, start your engines”, waarna het veld werd losgelaten voor twee ronden achter de safety-car, een rode Porsche 911 GT3 R met Manthey-kit. De eerste ronde reed ook Timo Bernhard met de zilvergrijze Porsche 963 RSP voor het veld uit, een fraaie aanblik.

 Al direct na de start van de race ging het mis toen meerdere auto’s uit de LMP2-klasse in de eerste bocht met elkaar in botsing raakten. Dat leidde tot de eerste neutralisatie van de wedstrijd. Net na de herstart ging het weer fout, ditmaal was het de Porsche 911 GT3 R van het team RS1 die in de vangrails belandde en daarmee de eerste officiële uitvaller in de wedstrijd was. Na een goed halfuur verliet ik de Porsche-hospitality voor een bezoek aan het museum bij het circuit, het onderkomen van de Motorsports Hall of Fame of America. Dat betekent dat het er niet alleen om Daytona gaat, met de Daytona 500 en de 24-uursrace als speerpunten, maar dat er ook andere takken van auto- en motorsport aan de orde komen. Sprintcars, Indycars, motorfietsen en zelfs een gigantische powerboat zijn er in het museum te vinden, omlijst met allerlei zaken als helmen, overalls, trofeeën en ornamenten. Een leuke dwarsdoorsnede, en wie zelf iets mee naar huis wil nemen kan terecht in de onvermijdelijke ‘gift shop’, waar je op weg naar de uitgang verplicht doorheen moet en waar een enorm assortiment wacht.

 In de loop van de zaterdagavond viel de mist over het circuit, waardoor het traditionele vuurwerk om 22.00 uur al wat lastiger te zien was. De mist werd dichter en dichter, waardoor de wedstrijdleiding in de nacht de race zelfs voor ruim zesenhalf uur neutraliseerde, omdat het zicht te slecht was voor een normaal wedstrijdverloop. Ik was in die tijd in het hotel voor een paar uur slaap, wetend dat de zondag nog lang genoeg zou zijn. Op zondag was ik rond een uur of acht weer op het circuit, waar de wedstrijd weer was vrijgegeven en terwijl de zon was opgekomen genoot ik van een goed ontbijt bij Porsche op het terras. Daarna ging ik weer naar het binnenterrein om daar de laatste uren van de race te volgen. Natuurlijk maakte ik een kleine omweg via het gereserveerde gedeelte van de Porsche Club of America, waar heel wat fraaie Porsches waren opgesteld, van 911’s in allerlei soorten tot een enkele 914, 356 en 928.

De slotfase van de wedstrijd liet aan spanning weinig te wensen over.  Jack Aitken in de Whelen-Cadillac maakte het Felipe Nasr in de #7-Porsche nog flink lastig, maar Nasr liet zich niet van de wijs brengen en reed de Porsche als winnaar over de eindstreep, waarmee de derde zege op rij in Daytona voor Porsche Penske Motorsport en ook voor de Braziliaan een feit was. Ook de Nederlandse Porsche-coureur Tijmen van der Helm deed het samen met zijn teamgenoten in de gele 963 van JDC Miller Motorsports prima, net als Daytona-debutant Morris Schuring in de 911 van Manthey 1st Phorm. Na afloop van de wedstrijd waren er diverse interviews en had ik veel te schrijven, onder andere de wedstrijdverslagen voor deze website en Autosport.nl en het maandelijkse magazine Start’84, waarvoor Daytona nog net in de februari-uitgave mee kon, en het persbericht voor Morris Schuring. Een deel schreef ik in het perscentrum op het circuit, een ander deel op de hotelkamer met de balkondeur open. ’s Avonds was er nog een diner in het Hyde Park Steakhouse in het nabijgelegen Hilton Hotel, waar de gerechten op de menukaart vrijwel allemaal zijn genoemd naar NASCAR-coureurs. Het eten is er van grote klasse en het was dan ook geen toeval dat er vele bekenden van het circuit kwamen eten.

Na een laatste nacht goed slapen en nog het nodige afrondende schrijfwerk op maandagochtend volgde nog één nieuwe ervaring, namelijk een bezoek aan het lokale tankstation van Buc’ees in Daytona, zoals mijn Amerikaanse vrienden hadden aangeraden. “Je zult je verbazen”, zeiden ze, en daarmee was geen woord te veel gezegd. Ruim 200 pompen om brandstof te tanken en een shop als een warenhuis, met heerlijke broodjes met vlees van de barbecue in allerlei stijlen en een enorm aanbod van producten, van kampeergerei tot kleding en alles daartussen. Met aldus gevulde maag en volgetankte huurauto reed ik terug naar Orlando, waar ik op het vliegveld nog negenvoudig Le Mans-winnaar Tom Kristensen en diens zoon Oliver, manager van diverse coureurs, ontmoette. Via Madrid vloog ik weer terug naar thuisluchthaven Düsseldorf, waar de eigen auto wachtte voor de rit naar huis. Daarmee kwam een einde aan wederom een memorabele reis. Het was een waar genoegen!

Foto’s: Rebocar/R. de Boer